Het broekje, de slip, het slipje, een tanga of string, de onderbroek, de directoire - kortom dat kleine ding, dat tegenwoordig voor elke vrouw iets vanzelfsprekends is - dat is pas sinds een eeuw algemeen bekend. Intussen is het doodnormaal geworden: de stap van "van onderen niets" naar de slip en naar het behaaglijke is al jaren een bekend verschijnsel. De eerste voorbereidingen om dit kledingstuk te ontwikkelen dateren echter al uit de 16e eeuw. Zo waren er bijvoorbeeld in Italie omstreeks 1510, lange onderbroeken van zijde, linnen of fluweel.

Een fatsoenlijke vrouw echter droeg in die tijd geen slip. Nog in de 18e eeuw was het ongepast dat dames onderbroeken droegen. Deze waren voorbehouden aan oude of zieke vrouwen die gevoelig waren voor kou en ook dienstmeisjes droegen alleen slips als bescherming als ze ramen moesten lappen. In de eerste helft van de 19e eeuw werden slipjes uitsluitend gedragen door kleine meisjes. Dat ze broekjes mochten dragen - die zelfs langer waren als de rokken - hadden ze te danken aan de Franse filosoof Jean-Jacques Rousseau die in zijn pedagogisch leerboek "Emile" daarvoor had gepleit. Maar als ze nog maar net twaalf jaar oud waren, was het gedaan met de zogenaamde slip. Dan heette het: Uit met die broek en - zonder slip - hup in die lange rokken.

Pas tegen het midden van de 19e eeuw kwam er schot in de ontwikkeling van de slip. Toen kwam namelijk de hoepelrok in de mode en deze had zo haar problemen. Wanneer een dame ging zitten, kwam het frame van de hoepel omhoog en bood het een vrije aanblik onder de rok. Wanneer mevrouw wilde bukken, ging de hoepel tot aan de heupen omhoog en zag je haar billen. Hier moest een oplossing voor komen ! Het resultaat: lange losse pijpen van katoen. Ze bestonden uit twee delen, waren open tussen de benen en werden alleen in de taille samengeknoopt. De weg naar de anatomisch perfect zittende slip was toen echt nog heel ver weg ! Pas in 1928 kwam er een kleine slip, zoals we die nu kennen, die toen voor kinderen was bedoeld.

Aan het begin van de Eerste Wereldoorlog vonden vrouwen het langzamerhand vanzelfsprekend om onderbroeken te dragen. Zij steefden naar bewegingsvrijheid. En bovendien werden de rokken korter, zodat er een zekere bescherming nodig was.  Maar het zou toch nog tot 1949 duren voordat de eerste slip in het openbaar zichtbaar werd.  En wel op Wimbledon. Het was de Amerikaanse tennisspeelster Gussie Moran, die de wereld niet door haar overwinning opwond, maar door het feit dat zij speelde in een bijzonder gewaagde outfit: zij droeg een kort tennisrokje met daaronder een met kant afgezette slip ! Aan het begin van de 80er jaren brak "de katoen / lycra-revolutie uit", een nieuwe, revolutionaire slipgeneratie. (bron: sloggi)